တခါတေလ ကိုယ္သတိမျပဳမိတဲ့ အျပဳအမူတစ္ခုဟာ အျခားသူေတြကို အေႏွာင့္အယွက္ ေပးႏိုင္ပါတယ္။ အလားတူပဲ ကိုယ့္အတြက္ မထူးျခားတဲ့ အျပဳအမူတစ္ခုဟာ သူတစ္ပါးအဖို႕ အတုယူစရာ အားက်စရာ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
တခါတုန္းက ကိုယ္တို႕ရဲ႕ ဆရာမတစ္ေယာက္က ကိုယ္တို႕ကို ေမးတယ္။ ဆရာမက အေနာက္တိုင္းသူပါ။ မင္းတို႕လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အက်င့္စရိုက္ေတြထဲမွာ မင္းတို႕ဘာကို ႀကိဳက္သလဲတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္တို႕ေတြကလည္း တစ္ေယာက္ တစ္မ်ိဳး ကိုယ္ႀကိဳက္တာ ကိုယ္ေျဖႀကေလသတည္း ေပါ့ေလ။ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ္တို႕ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အေခၚအေ၀ၚေတြမွာ Family Terms သံုးတာကို ႀကိဳက္တယ္လို႕ ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ အဲဒီအေလ့အက်င့္ေလးကို ကိုယ္တကယ္ သေဘာက်တယ္။ အစ္ကို အရြယ္ဆုိ အစ္ကို ၊ အစ္မအရြယ္ဆုိ အစ္မ စသျဖင့္ ေခၚေ၀ၚသံုးစြဲတာကို အရမ္းတန္ဖိုးထားမိတယ္။
အားလံုး တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ ေျဖျပီးတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ ဆရာမက ေျပာတယ္။ “ငါကေတာ့ မင္းတို႕လူမ်ိဳးေတြဆီက အစားအေသာက္ မွ်ေ၀တတ္တဲ့ အက်င့္ေလးကို ႀကိဳက္တယ္” တဲ့။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ အဲဒီကိစၥကို ကိုယ္တကယ္ မစဥ္းစားမိဘူး။ ကိုယ္တို႕ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေတြ႕ေနက် အျပဳအမူပဲဆိုေတာ့ ဒါကို တန္ဖိုးထားစရာ အေလ့အထအျဖစ္ ကိုယ္မေတြးမိဘူးဆိုတာ ၀န္ခံပါတယ္။
ကိုယ့္လုိပဲ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မေတြးမိဘူး ထင္ပါရဲ႕။ သူတို႕လည္း ဆရာမကို ေႀကာင္ျပီး ႀကည္႕ေနႀကတယ္။ တကယ္တမ္း စဥ္းစားႀကည္႕ေတာ့ ဒါဟာ တကယ္ ခ်စ္စရာ တန္ဖိုးထားစရာ ေကာင္းတဲ့ အေလ့အထတစ္ခုပါပဲ။ အခုမွပဲ ကိုယ္လည္း အဲဒီအေလ့အထ ေပ်ာက္သြားမွာ သိပ္စိုးရိမ္ေနမိေတာ့တယ္။
အဲဒီက တဆင့္ တက္ျပီး ကိုယ္ ေတြးမိတာက စားစရာမွ မဟုတ္ဘဲ ဘယ္အရာကိုမဆုိ မွ်ေ၀ ခံစားႀကမယ္ဆိုရင္ ဒီထက္ပိုျပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္း ျဖစ္လာမွာ အမွန္ပါပဲလို႕ေလ။ မွ်ေ၀တတ္တဲ့သူကို ပတ္၀န္းက်င္က ဒီလုိ ေလးစားျပီး အသိအမွတ္ျပဳပါလားလို႕လည္း ယံုႀကည္မိတယ္။
Friday, July 31, 2009
Monday, July 27, 2009
ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာ
ျမန္မာအဘိဓါန္မွာ “ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာသည္ ရွင္မဟာ ကႆပ စေသာ မေထရ္ႀကီးတို႕မွ အစဥ္မပ်က္ ဆင္းသက္ေသာ ဗုဒၶသာသနာျဖစ္သည္” လို႔ ဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။
ေထရ၀ါဒနဲ႕ မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာ ဂိုဏ္းႏွစ္ဂိုဏ္းလံုးရဲ႕ အေျခခံ သေဘာတရားေတြကေတာ့ သစၥာေလးပါး၊ မဂၢင္ရွစ္ပါး၊ ကံ ကံ၏ အက်ိဳးတရား၊ အနတၱတရား၊ မဂ္တရား၊ ဖိုလ္တရား စသည္ျဖင့္ တူေပမယ့္ ဓမၼအယူအဆမွာ ကြဲလြဲခ်က္ အနည္းငယ္ ရွိပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရား ေဟာႀကားေသာ တရားေတာ္သည္ သြာကၡာတဂုဏ္ႏွင့္အညီ အစ၊ အလယ္၊ အဆံုး တိတိက်က် ျပည္႔စံုျပီးသားျဖစ္တယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္၊၀ိနည္းေတာ္တို႕ကို လိုက္နာ က်င့္ႀကံအားထုတ္ျခင္း ျပဳဖို႔လိုတယ္လို႔ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားက ယံုႀကည္ႀကပါတယ္။
မဟာယာနဂိုဏ္း၀င္ေတြကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားေဟာႀကားခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ဟာ အရင္းခံမွ်သာ ျဖစ္တယ္၊ ယင္းကို အေျချပဳျပီး တီထြင္ ႀကံဆႏိုင္တယ္လို႔ ယံုႀကည္ႀကတယ္။ ျပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားအေပၚ သဒၶါယံုႀကည္မွုရွိရံုနဲ႕ မဂ္ဖုိလ္အထိ အဆင့္ဆင့္ ရႏိုင္တယ္လို႕လည္း ယူဆႀကပါတယ္။
ေထရ၀ါဒနဲ႕ မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာ ဂိုဏ္းႏွစ္ဂိုဏ္းလံုးရဲ႕ အေျခခံ သေဘာတရားေတြကေတာ့ သစၥာေလးပါး၊ မဂၢင္ရွစ္ပါး၊ ကံ ကံ၏ အက်ိဳးတရား၊ အနတၱတရား၊ မဂ္တရား၊ ဖိုလ္တရား စသည္ျဖင့္ တူေပမယ့္ ဓမၼအယူအဆမွာ ကြဲလြဲခ်က္ အနည္းငယ္ ရွိပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရား ေဟာႀကားေသာ တရားေတာ္သည္ သြာကၡာတဂုဏ္ႏွင့္အညီ အစ၊ အလယ္၊ အဆံုး တိတိက်က် ျပည္႔စံုျပီးသားျဖစ္တယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္၊၀ိနည္းေတာ္တို႕ကို လိုက္နာ က်င့္ႀကံအားထုတ္ျခင္း ျပဳဖို႔လိုတယ္လို႔ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားက ယံုႀကည္ႀကပါတယ္။
မဟာယာနဂိုဏ္း၀င္ေတြကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားေဟာႀကားခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ဟာ အရင္းခံမွ်သာ ျဖစ္တယ္၊ ယင္းကို အေျချပဳျပီး တီထြင္ ႀကံဆႏိုင္တယ္လို႔ ယံုႀကည္ႀကတယ္။ ျပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားအေပၚ သဒၶါယံုႀကည္မွုရွိရံုနဲ႕ မဂ္ဖုိလ္အထိ အဆင့္ဆင့္ ရႏိုင္တယ္လို႕လည္း ယူဆႀကပါတယ္။
ေလာကဓံ ေလရိုင္း
ေလာကဓံဆိုတဲ့ေလ။
အမွတ္မထင္ ထင္ရာစိုင္း
ရိုင္းသမွ် ေမႊ။
တစ္ခါတစ္ရံ ရြက္ႏုေႀကြ
တစ္ခါတစ္ရံ ရြက္ႏုေ၀
ေႀကြတစ္ခါ ေ၀တစ္လွည္႔။
မုန္းခ်စ္ မဟူသာ
သူ႔အခါ သူ႔ခ်ိန္ေရာက္က
ေလာကဓံ သူေမႊေႏွာက္ေနက်
ေႀကာက္စရာလည္း မလို
ငိုစရာလည္း မဟုတ္
ႀကံဳလာလွ်င္ မျဖဳန္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔
လမ္း မေပ်ာက္ေစနဲ႔။
တင္မိုး
ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
အမွတ္မထင္ ထင္ရာစိုင္း
ရိုင္းသမွ် ေမႊ။
တစ္ခါတစ္ရံ ရြက္ႏုေႀကြ
တစ္ခါတစ္ရံ ရြက္ႏုေ၀
ေႀကြတစ္ခါ ေ၀တစ္လွည္႔။
မုန္းခ်စ္ မဟူသာ
သူ႔အခါ သူ႔ခ်ိန္ေရာက္က
ေလာကဓံ သူေမႊေႏွာက္ေနက်
ေႀကာက္စရာလည္း မလို
ငိုစရာလည္း မဟုတ္
ႀကံဳလာလွ်င္ မျဖဳန္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔
လမ္း မေပ်ာက္ေစနဲ႔။
တင္မိုး
ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
Friday, July 24, 2009
ေမးခြန္းအတြက္ အေျဖ (၁)
ရိုးရိုးေလး ေတြးျပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း စဥ္းစားေတာ့လည္း အေျဖက မထြက္။ အေလးအနက္ စဥ္းစားျပီး အေသအခ်ာ သံုးသပ္ေတာ့လည္း သဲလြန္စကို ရွာလို႔မရ။ ဒီအေႀကာင္းကို လွည္႔ပတ္ စဥ္းစားေနတာနဲ႕ကို ဒီေန႔ တစ္ေန႔လံုး ဘာမွ ဟုတ္တိပတ္တိ မလုပ္ျဖစ္လုိက္။ ဦးေႏွာက္ စားေအာင္ လုပ္သြားတဲ ့“ႏွင္းႏွင္းေ၀” ကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား။ အရိပ္ျပလို႔မွ အေကာင္မျမင္တတ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ နာက်ည္းရမလား မေတြးတတ္ေတာ့ျပီ။
မနက္က ေစာေစာစီးစီး ႏွင္းႏွင္းေ၀ အေဆာင္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။
“ နင္အခ်ိန္ရလား သီတာ”
အခန္းထဲကို ၀င္လာျပီး ထိုင္ေတာင္ မထိုင္ရေသးဘဲ ကိုယ့္ကို အေလာတႀကီးေမးေတာ့
“ထိုင္ပါဦး ထိုင္ျပီးမွ ေျပာလည္း ရပါတယ္ ႏွင္းရယ္ ”
ကိုယ္ေျပာမွပဲ ကိုယ္နဲ႔ ခုတင္ကပ္ရက္ေနတဲ့ ပထမနွစ္ ေက်ာင္းသူေလး “ ပုလဲ” ရဲ႕ ခုတင္ေပၚမွာ ထို္္င္လိုက္တယ္။
အေဆာင္က ခုတင္ေတြကလည္း အိပ္လို႔ ျဖစ္ရံုေလး။ ကိုယ့္ ခုတင္ကလည္း အခုလုိ ကိုယ္မီးပူတိုက္ေနခ်ိန္ဆို ထိုင္စရာကို မရွိေတာ့တာ။ ဒီလိုပဲ ကိုယ့္ဧည္႔သည္ သူ႕ဧည္႔သည္ မခြဲဘဲ ရရာ ခုတင္မွာ ၀င္ထိုင္တတ္တာကလည္း ဒီအေဆာင္ရဲ႕ ခ်စ္စရာ အက်င့္တစ္ခုပါပဲ။
ပုလဲက ေရးႀကီးသုတ္ပ်ာ ျဖစ္ေနတဲ ့ႏွင္းႏွင္းေ၀ကို လွည္႔ႀကည္႔ျပီး သူ႔ဆံပင္ရွည္ကို ဆက္ျဖီးေနလိုက္ပါတယ္။
အင္း --ႏွင္းႏွင္းေ၀ဟာ အေတာ္ေလးကို ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္တဲ့သူပါ။ သူဒီလုိ အရင္လုိတာ ပ်ာယာခတ္တာ တခါမွ မေတြ႔ဖူးခဲ့။
မီးပူကို ျပီးေအာင္ မတိုက္ေတာ့ဘဲ ပလပ္ကို ျဖဳတ္ကာ အ၀တ္အစားေတြကို အလ်င္အျမန္ ေခါက္လုိက္မိပါတယ္။
“ကဲ နင္ေျပာစရာရွိတာ ေအးေအးေဆးေဆးေျပာ”
“ဒီမွာ ေျပာလို႔ မျဖစ္ဘူး သီတာ ဘုရားကို ျဖစ္ျဖစ္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုျဖစ္ျဖစ္ သြားရေအာင္”
“ကဲ ဒါဆိုလည္း သြားႀကတာေပါ့”
“နင္ အ၀တ္အစား မလဲေတာ့ဘူးလား”
“မလဲေတာ့ပါဘူး လာ သြားရေအာင္”
ႏွစ္ေယာက္သား အခန္းထဲက ထြက္လာေတာ့ အေဆာင္ေရွ႕ ၀ရံတာမွာ ထိုင္ေနတဲ ့ပုလဲက
“ေစာေစာျပန္လာေနာ္ မသီတာ ”
တစ္ခုခုကို ေျပာခ်င္ေနတဲ့ ပံုပါပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ပါလိမ့္။ ပုလဲက အရင္က ကိုယ္အျပင္ကို ဘယ္ေလာက္ထြက္ထြက္ ဘာမွ ေျပာဖူး မွာဖူးတာ မဟုတ္။ အင္း ဒီေန႔ကိုက ထူးဆန္းေနတာပါ။
**************************************************************************************
ျမစ္ဘက္ကို မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ လက္တန္းေလးကို မွီျပီး ႏွင္းႏွင္းေ၀ ေျပာလာမယ့္ စကားေတြကို ေစာင့္ေနမိတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေျပာဖို႔ေခၚလာသူက ေျပာရမွာ အေတာ္ ၀န္ေလးေနပံုပါပဲ။ ျပီးမွ ကိုယ့္အနားကို လာရပ္ျပီး ေဘးဘီကို လည္း ငဲ့ႀကည္႔ကာ အသံတိုးတိုးနဲ႔
“သီတာ ဒီစကားကို ငါက နင့္ကို ခင္လြန္းလို႔ နင့္အက်ိဳးကို လိုလားလို႔ ေျပာတာေနာ္”
“ေျပာမွသာ ေျပာပါ ႏွင္း နိဒါန္းခ်ီမေနပါနဲ႔”
“နင့္ကို လူေတြက ဟိုဒါ လုပ္စားေနတယ္လို႔ ထင္ေနႀကတယ္”
“ဟင္ ငါ့ကို ----”
ကိုယ့္တစ္ကိုယ္လံုး မီးတြင္းထဲ က်သြားသလိုပါပဲ ။ ပူလိုက္တာ ။ ရွက္လိုက္တာ။ ျပီးေတာ့ အံ့ႀသလိုက္တာ ။ ဟိုဒါ လုပ္စားေနတယ္ ဆိုတာ ခႏၶာကိုယ္ကို ရင္းႏွီးစားေသာက္ေနတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာပဲေပါ့။ ဘာေႀကာင့္လဲ--။ ဘာေႀကာင့္ လူေတြက ဒီလုိ ေျပာရတာတဲ့လဲ။
အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္း ႏွင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုေတာင္ ႀကည္႔၀ံ့တဲ့ အင္အား မရွိေတာ့။ အရွင္ဘုရား ျဖစ္ႏို္င္မယ္ဆိုရင္ တပည္႔ေတာ္မကို အခုခ်က္ခ်င္း ေသသြားေအာင္ ျပဳေပးပါဘုရား။
“သီတာ ငါ နင့္ကို ခင္လို႔ ေျပာတာေနာ္ ငါ နင့္ကို မထင္ပါဘူး နင္ ဘယ္လုိ လူမ်ိဳးလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ငါ အခုေျပာတာက နင့္ကို လူေတြ ဘယ္လုိ ျမင္လဲဆိုတာ နင္သိေအာင္လုိ႔ ”
“ဘယ္သူက ေျပာတာလဲ ႏွင္းရယ္ နင္ႀကားတာေကာ ႀကာျပီလား”
“အင္း --- ဘယ္သူေျပာသလဲဆိုတာေတာ ့ငါေျပာလို႔ မျဖစ္ဘူး ႀကားတာကေတာ ့ ဟိုး မစ္တမ္း(Mid Term) စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႕ကတည္းက ”
“အဲဒီကတည္းက ေျပာေရာေပါ့ ႏွင္းရယ္ ”
“ငါလည္း နင့္ကို ေျပာသင့္ မေျပာသင့္ ဆံုးျဖတ္ေနတာနဲ႕ပဲ ဒီေလာက္ႀကာသြားတာ ဒီေန႔ေတာ့ မေျပာမျဖစ္ေတာ့ဘူး ထင္လို႔ ငါနင့္ကို ေျပာတာ”
“ဒီေန႔ေတာ့ မေျပာမျဖစ္လို႔ ဟုတ္လား ဒါဆုိ ငါ့အေႀကာင္းေတြက အေတာ္ပ်ံ႕ေနျပီေပါ့ေနာ္။ ဘယ္လုိ လုပ္ရမလဲ ႏွင္း လူေတြရဲ႕ အျမင္ကို ငါဘယ္လုိ ေျခဖ်က္ရမွာလဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္”
အားရပါးရ ငိုလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ငိုဖို႔ေတာင္ စိတ္ပ်က္တဲ့အထိ စိတ္ဓါတ္က်ေနမိျပီ ။ ႏွင္းကလည္း ကိုယ့္ကို ႏွိမ့္သိမ့္ဖို႔ စကားလံုးရွာေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕ ။ ဟိုး အေ၀းက ေတာင္တန္းေတြကို မ်က္ရည္၀ဲ၀ဲနဲ႕ လွမ္းႀကည္႔ေနေတာ့တာ။ နင္ေတာင္ ငါ့အတြက္ ဒီေလာက္ ခံစားရရင္ ငါက ကာယကံရွင္ပါ ႏွင္းရယ္။
စာသင္ခန္းထဲမွာ ထိုင္ေန စာသင္ေနရေပမယ့္ စိတ္ကေတာ ့ဟိုေန႔က ႏွင္းႏွင္းေ၀ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြကိုပဲ ျပန္ႀကားေယာင္ေနမိတယ္။ စာသင္ခ်ိန္ ျပီးလို႔ ဆရာ ထြက္သြားေတာ့ ႏွင္း က
“ ဟုိအေႀကာင္းပဲ စဥ္းစားမေနနဲ႕ေလ စာကိုလည္း စိတ္၀င္စားဦး”
စာအုပ္ကို ေကာက္ကိုင္ျပီး ႏွင္းကို တခ်က္ ေစာင္းႀကည္႔ရင္း
“ ငါ ဘာေတြ လုပ္ခဲ့မိလို႔ လူေတြက ငါ့ကို ထင္ရတာလဲ ႏွင္း ”
“ငါလည္း အဲဒါပဲ စဥ္းစားမရ ျဖစ္ေနတာ နင့္ကို မနာလိုတဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ဖြလိုက္လား မသိဘူးေနာ္”
“ငါ့မွာ သူမ်ား မနာလို ျဖစ္စရာ ဘာအားသာခ်က္မ်ား ရွိလို႔လဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္”
“အင္း အဲဒါလည္း ဟုတ္တာပဲ ”
စဥ္းစားစမ္း စဥ္းစားစမ္း ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ကို ဒီလုိ ထင္ရ ေျပာရတာလဲ ။ ေတြးႀကည္႔ေလေလ ေ၀၀ါးေလေလနဲ႕ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်က္ို ရွာမေတြ႔ခဲ့။ ဟုတ္ရင္ေက်ာ္ ပုပ္ရင္ေပၚဆိုေပမယ့္ မဟုတ္ဘဲ ေပၚလာတဲ့ ဒီစကားေႀကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀မွာ အမည္းစက္စြန္းျပီ ထင္ပါရဲ႕။
Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
“သူ႔အေႀကာင္း မင္းက ဘယ္ေလာက္သိလို႔လဲကြ ငါတို႔က တစ္ျမိဳ႕တည္းသားေတြ သူ႔ခ်ည္းပဲ မဟုတ္ဘူး သူ႔အေမလည္း အဲဒီလုိင္းပဲ”
သီတာနဲ႕ တစ္ျမိဳ႕တည္းသားျဖစ္္တဲ့ ေက်ာ္စိုးက စိတ္ပ်က္တဲ့ ေလသံနဲ႕ ေျပာျပီး ႀကမ္းျပင္ေပၚ လွဲအိပ္လိုက္ကာ မ်က္ႏွာက်က္ကိုသာ ႀကည္႔ေနေတာ့တယ္။ ရန္ႏိုင္ထြန္းက ကိုယ့္ကို နားခ်လည္း ထူးမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ စတိုင္နဲ႔ ကိုယ့္စားပြဲေပၚက ၀တၳဳကို သည္းႀကီးမည္းႀကီး ဖတ္ေနလိုက္တာမ်ား အျမင္ကတ္စရာ။
ကိုယ္ကလည္း ဒီသတင္းကို ဘယ္လုိမွ မယံုႏိုင္။ သီတာ့ စိတ္ထားကို ကိုယ္ လံုး၀ နားလည္တယ္။ ခႏၶာကိုယ္ကို ရင္းႏွီးစားေသာက္တဲ့အထိ မိုက္မယ့္သူ မဟုတ္။ ဒါေပမယ့္ ႀကားရတာေတြကို ျပန္လည္ ေခ်ပဖုိ႕လည္း မတတ္သာခဲ့။ ဒီေန႔လည္း အိမ္မွာ စာစုလုပ္မယ္ဆုိျပီး ေက်ာ္စုိးေကာ ရန္ႏိုင္ထြန္းပါ မနက္ကတည္းက အိမ္ကို ေရာက္လာတာ။ ေရာက္ကတည္းက ဒီအေႀကာင္းကို ေဆြးေႏြးေနတာ အခုထိ မျပီးေသး။ ေမေမကေတာင္ ထမင္းစားဖို႕ လာေခၚတာ ၃ ခါ ရွိျပီ။
“ေဟ့ေကာင္ ထကြာ ထမင္းစားရေအာင္ ရန္ႏိုင္ မင္းလည္း ထေတာ့ ”
ေခါင္းထဲမွာ ၀င္ေနတဲ့ သီတာ့အေႀကာင္းကို ခဏျဖစ္ျဖစ္ ေမ့ပစ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း ထမင္းစားခန္းထဲကို ဦးေဆာင္ျပီး ၀င္ခဲ့လုိက္တယ္။
ထမင္းစားခန္းထဲေရာက္ေတာ့ အိမ္မွာ ေခၚထားတဲ့ အကူေကာင္မေလးက ျပတင္းေပါက္ကေန ဟိုဘက္အိမ္ကို ႀကည္႔ေနတာကို ျမင္ေတာ့ ေက်ာ္စိုးက ေကာင္မေလး ေနာက္ကေန လွမ္းႀကည္႔လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ကို
“ ဒီမွာ လာႀကည္႔ပါဦး ေက်ာ္ဇင္ မင္းေကာင္မေလး ဘယ္လုိ ျဖစ္ေနသလဲဆိုတာ”
ေမ့ဖို႔ ႀကိဳးစားကာမွ ေက်ာ္စုိးရာ-------
ဒါေပမယ့္လည္း အေျဖမွန္ကို တြက္ခ်က္ႏိုင္ဖို႔ ေပးခ်က္ ေမးခ်က္ေတြ ျပည္႔စံုေအာင္ ရွာရမယ္ မဟုတ္လား သီတာ။ ကိုယ္လွမ္းႀကည္႔လုိက္မိပါတယ္။
ဟိုဘက္ျခံထဲမွာ အသက္ ၄၀ ၀န္းက်င္ လူႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာ စကားေျပာေနတဲ့ သီတာ။ ဟုိလူႀကီးက စားပြဲေပၚက အထုပ္ေသးေသးေလး တစ္ထုပ္ကို သီတာဘက္ကို ထိုးေပးေတာ့ သီတာက ျပံဳးရင္း အသာတႀကည္ လွမ္းယူလို႔ပါလား။
ကိုယ္မ်က္ႏွာလႊဲျပီး ထမင္းစားပြဲမွာ ျပန္ထိုင္ေတာ့ ေက်ာ္စိုးနဲ႔ ရန္ႏို္င္ထြန္းတို႔လည္း ၀င္ထိုင္ျပီး ကိုယ့္ကို သနားစရာ သတၲ၀ါလုိ ႀကည္႔ေနပါေပါ့လား။
မနက္က ေစာေစာစီးစီး ႏွင္းႏွင္းေ၀ အေဆာင္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။
“ နင္အခ်ိန္ရလား သီတာ”
အခန္းထဲကို ၀င္လာျပီး ထိုင္ေတာင္ မထိုင္ရေသးဘဲ ကိုယ့္ကို အေလာတႀကီးေမးေတာ့
“ထိုင္ပါဦး ထိုင္ျပီးမွ ေျပာလည္း ရပါတယ္ ႏွင္းရယ္ ”
ကိုယ္ေျပာမွပဲ ကိုယ္နဲ႔ ခုတင္ကပ္ရက္ေနတဲ့ ပထမနွစ္ ေက်ာင္းသူေလး “ ပုလဲ” ရဲ႕ ခုတင္ေပၚမွာ ထို္္င္လိုက္တယ္။
အေဆာင္က ခုတင္ေတြကလည္း အိပ္လို႔ ျဖစ္ရံုေလး။ ကိုယ့္ ခုတင္ကလည္း အခုလုိ ကိုယ္မီးပူတိုက္ေနခ်ိန္ဆို ထိုင္စရာကို မရွိေတာ့တာ။ ဒီလိုပဲ ကိုယ့္ဧည္႔သည္ သူ႕ဧည္႔သည္ မခြဲဘဲ ရရာ ခုတင္မွာ ၀င္ထိုင္တတ္တာကလည္း ဒီအေဆာင္ရဲ႕ ခ်စ္စရာ အက်င့္တစ္ခုပါပဲ။
ပုလဲက ေရးႀကီးသုတ္ပ်ာ ျဖစ္ေနတဲ ့ႏွင္းႏွင္းေ၀ကို လွည္႔ႀကည္႔ျပီး သူ႔ဆံပင္ရွည္ကို ဆက္ျဖီးေနလိုက္ပါတယ္။
အင္း --ႏွင္းႏွင္းေ၀ဟာ အေတာ္ေလးကို ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္တဲ့သူပါ။ သူဒီလုိ အရင္လုိတာ ပ်ာယာခတ္တာ တခါမွ မေတြ႔ဖူးခဲ့။
မီးပူကို ျပီးေအာင္ မတိုက္ေတာ့ဘဲ ပလပ္ကို ျဖဳတ္ကာ အ၀တ္အစားေတြကို အလ်င္အျမန္ ေခါက္လုိက္မိပါတယ္။
“ကဲ နင္ေျပာစရာရွိတာ ေအးေအးေဆးေဆးေျပာ”
“ဒီမွာ ေျပာလို႔ မျဖစ္ဘူး သီတာ ဘုရားကို ျဖစ္ျဖစ္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုျဖစ္ျဖစ္ သြားရေအာင္”
“ကဲ ဒါဆိုလည္း သြားႀကတာေပါ့”
“နင္ အ၀တ္အစား မလဲေတာ့ဘူးလား”
“မလဲေတာ့ပါဘူး လာ သြားရေအာင္”
ႏွစ္ေယာက္သား အခန္းထဲက ထြက္လာေတာ့ အေဆာင္ေရွ႕ ၀ရံတာမွာ ထိုင္ေနတဲ ့ပုလဲက
“ေစာေစာျပန္လာေနာ္ မသီတာ ”
တစ္ခုခုကို ေျပာခ်င္ေနတဲ့ ပံုပါပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ပါလိမ့္။ ပုလဲက အရင္က ကိုယ္အျပင္ကို ဘယ္ေလာက္ထြက္ထြက္ ဘာမွ ေျပာဖူး မွာဖူးတာ မဟုတ္။ အင္း ဒီေန႔ကိုက ထူးဆန္းေနတာပါ။
**************************************************************************************
ျမစ္ဘက္ကို မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ လက္တန္းေလးကို မွီျပီး ႏွင္းႏွင္းေ၀ ေျပာလာမယ့္ စကားေတြကို ေစာင့္ေနမိတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေျပာဖို႔ေခၚလာသူက ေျပာရမွာ အေတာ္ ၀န္ေလးေနပံုပါပဲ။ ျပီးမွ ကိုယ့္အနားကို လာရပ္ျပီး ေဘးဘီကို လည္း ငဲ့ႀကည္႔ကာ အသံတိုးတိုးနဲ႔
“သီတာ ဒီစကားကို ငါက နင့္ကို ခင္လြန္းလို႔ နင့္အက်ိဳးကို လိုလားလို႔ ေျပာတာေနာ္”
“ေျပာမွသာ ေျပာပါ ႏွင္း နိဒါန္းခ်ီမေနပါနဲ႔”
“နင့္ကို လူေတြက ဟိုဒါ လုပ္စားေနတယ္လို႔ ထင္ေနႀကတယ္”
“ဟင္ ငါ့ကို ----”
ကိုယ့္တစ္ကိုယ္လံုး မီးတြင္းထဲ က်သြားသလိုပါပဲ ။ ပူလိုက္တာ ။ ရွက္လိုက္တာ။ ျပီးေတာ့ အံ့ႀသလိုက္တာ ။ ဟိုဒါ လုပ္စားေနတယ္ ဆိုတာ ခႏၶာကိုယ္ကို ရင္းႏွီးစားေသာက္ေနတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာပဲေပါ့။ ဘာေႀကာင့္လဲ--။ ဘာေႀကာင့္ လူေတြက ဒီလုိ ေျပာရတာတဲ့လဲ။
အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္း ႏွင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုေတာင္ ႀကည္႔၀ံ့တဲ့ အင္အား မရွိေတာ့။ အရွင္ဘုရား ျဖစ္ႏို္င္မယ္ဆိုရင္ တပည္႔ေတာ္မကို အခုခ်က္ခ်င္း ေသသြားေအာင္ ျပဳေပးပါဘုရား။
“သီတာ ငါ နင့္ကို ခင္လို႔ ေျပာတာေနာ္ ငါ နင့္ကို မထင္ပါဘူး နင္ ဘယ္လုိ လူမ်ိဳးလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ငါ အခုေျပာတာက နင့္ကို လူေတြ ဘယ္လုိ ျမင္လဲဆိုတာ နင္သိေအာင္လုိ႔ ”
“ဘယ္သူက ေျပာတာလဲ ႏွင္းရယ္ နင္ႀကားတာေကာ ႀကာျပီလား”
“အင္း --- ဘယ္သူေျပာသလဲဆိုတာေတာ ့ငါေျပာလို႔ မျဖစ္ဘူး ႀကားတာကေတာ ့ ဟိုး မစ္တမ္း(Mid Term) စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႕ကတည္းက ”
“အဲဒီကတည္းက ေျပာေရာေပါ့ ႏွင္းရယ္ ”
“ငါလည္း နင့္ကို ေျပာသင့္ မေျပာသင့္ ဆံုးျဖတ္ေနတာနဲ႕ပဲ ဒီေလာက္ႀကာသြားတာ ဒီေန႔ေတာ့ မေျပာမျဖစ္ေတာ့ဘူး ထင္လို႔ ငါနင့္ကို ေျပာတာ”
“ဒီေန႔ေတာ့ မေျပာမျဖစ္လို႔ ဟုတ္လား ဒါဆုိ ငါ့အေႀကာင္းေတြက အေတာ္ပ်ံ႕ေနျပီေပါ့ေနာ္။ ဘယ္လုိ လုပ္ရမလဲ ႏွင္း လူေတြရဲ႕ အျမင္ကို ငါဘယ္လုိ ေျခဖ်က္ရမွာလဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္”
အားရပါးရ ငိုလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ငိုဖို႔ေတာင္ စိတ္ပ်က္တဲ့အထိ စိတ္ဓါတ္က်ေနမိျပီ ။ ႏွင္းကလည္း ကိုယ့္ကို ႏွိမ့္သိမ့္ဖို႔ စကားလံုးရွာေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕ ။ ဟိုး အေ၀းက ေတာင္တန္းေတြကို မ်က္ရည္၀ဲ၀ဲနဲ႕ လွမ္းႀကည္႔ေနေတာ့တာ။ နင္ေတာင္ ငါ့အတြက္ ဒီေလာက္ ခံစားရရင္ ငါက ကာယကံရွင္ပါ ႏွင္းရယ္။
စာသင္ခန္းထဲမွာ ထိုင္ေန စာသင္ေနရေပမယ့္ စိတ္ကေတာ ့ဟိုေန႔က ႏွင္းႏွင္းေ၀ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြကိုပဲ ျပန္ႀကားေယာင္ေနမိတယ္။ စာသင္ခ်ိန္ ျပီးလို႔ ဆရာ ထြက္သြားေတာ့ ႏွင္း က
“ ဟုိအေႀကာင္းပဲ စဥ္းစားမေနနဲ႕ေလ စာကိုလည္း စိတ္၀င္စားဦး”
စာအုပ္ကို ေကာက္ကိုင္ျပီး ႏွင္းကို တခ်က္ ေစာင္းႀကည္႔ရင္း
“ ငါ ဘာေတြ လုပ္ခဲ့မိလို႔ လူေတြက ငါ့ကို ထင္ရတာလဲ ႏွင္း ”
“ငါလည္း အဲဒါပဲ စဥ္းစားမရ ျဖစ္ေနတာ နင့္ကို မနာလိုတဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ဖြလိုက္လား မသိဘူးေနာ္”
“ငါ့မွာ သူမ်ား မနာလို ျဖစ္စရာ ဘာအားသာခ်က္မ်ား ရွိလို႔လဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္”
“အင္း အဲဒါလည္း ဟုတ္တာပဲ ”
စဥ္းစားစမ္း စဥ္းစားစမ္း ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ကို ဒီလုိ ထင္ရ ေျပာရတာလဲ ။ ေတြးႀကည္႔ေလေလ ေ၀၀ါးေလေလနဲ႕ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်က္ို ရွာမေတြ႔ခဲ့။ ဟုတ္ရင္ေက်ာ္ ပုပ္ရင္ေပၚဆိုေပမယ့္ မဟုတ္ဘဲ ေပၚလာတဲ့ ဒီစကားေႀကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀မွာ အမည္းစက္စြန္းျပီ ထင္ပါရဲ႕။
Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
“သူ႔အေႀကာင္း မင္းက ဘယ္ေလာက္သိလို႔လဲကြ ငါတို႔က တစ္ျမိဳ႕တည္းသားေတြ သူ႔ခ်ည္းပဲ မဟုတ္ဘူး သူ႔အေမလည္း အဲဒီလုိင္းပဲ”
သီတာနဲ႕ တစ္ျမိဳ႕တည္းသားျဖစ္္တဲ့ ေက်ာ္စိုးက စိတ္ပ်က္တဲ့ ေလသံနဲ႕ ေျပာျပီး ႀကမ္းျပင္ေပၚ လွဲအိပ္လိုက္ကာ မ်က္ႏွာက်က္ကိုသာ ႀကည္႔ေနေတာ့တယ္။ ရန္ႏိုင္ထြန္းက ကိုယ့္ကို နားခ်လည္း ထူးမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ စတိုင္နဲ႔ ကိုယ့္စားပြဲေပၚက ၀တၳဳကို သည္းႀကီးမည္းႀကီး ဖတ္ေနလိုက္တာမ်ား အျမင္ကတ္စရာ။
ကိုယ္ကလည္း ဒီသတင္းကို ဘယ္လုိမွ မယံုႏိုင္။ သီတာ့ စိတ္ထားကို ကိုယ္ လံုး၀ နားလည္တယ္။ ခႏၶာကိုယ္ကို ရင္းႏွီးစားေသာက္တဲ့အထိ မိုက္မယ့္သူ မဟုတ္။ ဒါေပမယ့္ ႀကားရတာေတြကို ျပန္လည္ ေခ်ပဖုိ႕လည္း မတတ္သာခဲ့။ ဒီေန႔လည္း အိမ္မွာ စာစုလုပ္မယ္ဆုိျပီး ေက်ာ္စုိးေကာ ရန္ႏိုင္ထြန္းပါ မနက္ကတည္းက အိမ္ကို ေရာက္လာတာ။ ေရာက္ကတည္းက ဒီအေႀကာင္းကို ေဆြးေႏြးေနတာ အခုထိ မျပီးေသး။ ေမေမကေတာင္ ထမင္းစားဖို႕ လာေခၚတာ ၃ ခါ ရွိျပီ။
“ေဟ့ေကာင္ ထကြာ ထမင္းစားရေအာင္ ရန္ႏိုင္ မင္းလည္း ထေတာ့ ”
ေခါင္းထဲမွာ ၀င္ေနတဲ့ သီတာ့အေႀကာင္းကို ခဏျဖစ္ျဖစ္ ေမ့ပစ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း ထမင္းစားခန္းထဲကို ဦးေဆာင္ျပီး ၀င္ခဲ့လုိက္တယ္။
ထမင္းစားခန္းထဲေရာက္ေတာ့ အိမ္မွာ ေခၚထားတဲ့ အကူေကာင္မေလးက ျပတင္းေပါက္ကေန ဟိုဘက္အိမ္ကို ႀကည္႔ေနတာကို ျမင္ေတာ့ ေက်ာ္စိုးက ေကာင္မေလး ေနာက္ကေန လွမ္းႀကည္႔လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ကို
“ ဒီမွာ လာႀကည္႔ပါဦး ေက်ာ္ဇင္ မင္းေကာင္မေလး ဘယ္လုိ ျဖစ္ေနသလဲဆိုတာ”
ေမ့ဖို႔ ႀကိဳးစားကာမွ ေက်ာ္စုိးရာ-------
ဒါေပမယ့္လည္း အေျဖမွန္ကို တြက္ခ်က္ႏိုင္ဖို႔ ေပးခ်က္ ေမးခ်က္ေတြ ျပည္႔စံုေအာင္ ရွာရမယ္ မဟုတ္လား သီတာ။ ကိုယ္လွမ္းႀကည္႔လုိက္မိပါတယ္။
ဟိုဘက္ျခံထဲမွာ အသက္ ၄၀ ၀န္းက်င္ လူႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာ စကားေျပာေနတဲ့ သီတာ။ ဟုိလူႀကီးက စားပြဲေပၚက အထုပ္ေသးေသးေလး တစ္ထုပ္ကို သီတာဘက္ကို ထိုးေပးေတာ့ သီတာက ျပံဳးရင္း အသာတႀကည္ လွမ္းယူလို႔ပါလား။
ကိုယ္မ်က္ႏွာလႊဲျပီး ထမင္းစားပြဲမွာ ျပန္ထိုင္ေတာ့ ေက်ာ္စိုးနဲ႔ ရန္ႏို္င္ထြန္းတို႔လည္း ၀င္ထိုင္ျပီး ကိုယ့္ကို သနားစရာ သတၲ၀ါလုိ ႀကည္႔ေနပါေပါ့လား။
Thursday, July 23, 2009
ေတြ႕ေနရတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ား(၁)
ေခါင္းေဆာင္မွုပံုစံေတြအေႀကာင္း ပို႔စ္ကို တင္ျပီးေနာက္ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ဘယ္အမ်ိဳးအစားမွာပါသလဲဆိုတာ ခ်ိန္ထိုးစဥ္းစားမိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ေခါင္းစဥ္ (၇) ခု ထဲက တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ကိုက္ညီေနျပီး တခ်ိဳ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ ေရာေထြး အမ်ိဳးအစားလို႔ သတ္မွတ္ရေလာက္ေအာင္ ပံုစံ ႏွစ္မ်ိဳးသံုးမ်ိဳးနဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ စီမံႀကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။
ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္က လုပ္ငန္းကိစၥေတြကို စီစဥ္ ဆံုးျဖတ္တဲ့အခါ အတတ္ႏိုင္ဆံုး လက္ေအာက္ ငယ္သားေတြကို အသိမေပးပါဘူး။ လွ်ိဳ႕၀ွက္ရတာကို ႏွစ္သက္သူပါ။ ၀န္ထမ္းေတြက သူခိုင္းတာသာ လုပ္ရျပီး ဘာေႀကာင့္ ဒီလုိ လုပ္ရတယ္ဆိုတာ သိပ္ျပီးရွင္းျပေလ့ မရွိပါဘူး။ သိခ်င္လို႔ ေမးရင္ေတာ့ ဆယ္ခါ တစ္ခါ ဆိုသလုိ ကိုယ္သိခ်င္တဲ့အေႀကာင္းအရာရဲ႕ သံုးခ်ိဳးတစ္ခ်ိဳးေလာက္ ေျပာျပပါတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြက Authoritarian နဲ႕ အက်ံဳး၀င္တယ္လို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
အလုပ္ကိုလည္း အထက္လူႀကီးက ခ်မွတ္ေပးတဲ့ ပံုစံအတိုင္းပဲ လုပ္ပါတယ္။ ေျပာင္းလဲဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မႀကိဳးစားပါဘူး။ အထက္က ညႊန္ႀကားလာရင္လည္း လုပ္ႏိုင္တယ္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး လုပ္ဖို႕ အဆင္ေျပတယ္ မေျပဘူးဆိုတာကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လည္ ေျပာဆိုေလ့ မရွိပါဘူး။ ညႊန္ႀကားတာကုိ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ေပးတတ္သူပါ။ ဒီအပိုင္းမွာေတာ့ သူဟာ Bureaucratic လို႔ ဆုိရမွာေပါ့ေနာ္။
ဒါေပမယ့္ သူက ၀န္ထမ္းေတြကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာလည္း မရွိသလုိ ေကာင္းေအာင္ ညႊန္ျပဖို႕ ၊ ကူညီဖို႕လည္း စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေနသာသလုိ ေနျပီး အလုပ္နဲ႕ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ ႀကားက ျပႆနာ၊ ၀န္ထမ္းအခ်င္းခ်င္းရဲ႕ ပူးေပါင္းလုပ္ကိုင္မွု အေနအထားကို စူးစမ္းေလ့ မရွိပါဘူး။ ဒါေတြက Laissez-Faire ေခါင္းေဆာင္ေတြမွာ ရွိတတ္တဲ့ အခ်က္ေတြပါ။
နားမလည္ႏိုင္တာ တစ္ခုက သူ႔ကိုယ္သူ Democratic လို႔ ခံယူထားတာကိုပါပဲ။
ေနာက္အပိုင္းေတြမွာ တျခားေခါင္းေဆာင္ေတြ အေႀကာင္း ဆက္ပါမယ္။
ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္က လုပ္ငန္းကိစၥေတြကို စီစဥ္ ဆံုးျဖတ္တဲ့အခါ အတတ္ႏိုင္ဆံုး လက္ေအာက္ ငယ္သားေတြကို အသိမေပးပါဘူး။ လွ်ိဳ႕၀ွက္ရတာကို ႏွစ္သက္သူပါ။ ၀န္ထမ္းေတြက သူခိုင္းတာသာ လုပ္ရျပီး ဘာေႀကာင့္ ဒီလုိ လုပ္ရတယ္ဆိုတာ သိပ္ျပီးရွင္းျပေလ့ မရွိပါဘူး။ သိခ်င္လို႔ ေမးရင္ေတာ့ ဆယ္ခါ တစ္ခါ ဆိုသလုိ ကိုယ္သိခ်င္တဲ့အေႀကာင္းအရာရဲ႕ သံုးခ်ိဳးတစ္ခ်ိဳးေလာက္ ေျပာျပပါတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြက Authoritarian နဲ႕ အက်ံဳး၀င္တယ္လို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
အလုပ္ကိုလည္း အထက္လူႀကီးက ခ်မွတ္ေပးတဲ့ ပံုစံအတိုင္းပဲ လုပ္ပါတယ္။ ေျပာင္းလဲဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မႀကိဳးစားပါဘူး။ အထက္က ညႊန္ႀကားလာရင္လည္း လုပ္ႏိုင္တယ္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး လုပ္ဖို႕ အဆင္ေျပတယ္ မေျပဘူးဆိုတာကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လည္ ေျပာဆိုေလ့ မရွိပါဘူး။ ညႊန္ႀကားတာကုိ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ေပးတတ္သူပါ။ ဒီအပိုင္းမွာေတာ့ သူဟာ Bureaucratic လို႔ ဆုိရမွာေပါ့ေနာ္။
ဒါေပမယ့္ သူက ၀န္ထမ္းေတြကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာလည္း မရွိသလုိ ေကာင္းေအာင္ ညႊန္ျပဖို႕ ၊ ကူညီဖို႕လည္း စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေနသာသလုိ ေနျပီး အလုပ္နဲ႕ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ ႀကားက ျပႆနာ၊ ၀န္ထမ္းအခ်င္းခ်င္းရဲ႕ ပူးေပါင္းလုပ္ကိုင္မွု အေနအထားကို စူးစမ္းေလ့ မရွိပါဘူး။ ဒါေတြက Laissez-Faire ေခါင္းေဆာင္ေတြမွာ ရွိတတ္တဲ့ အခ်က္ေတြပါ။
နားမလည္ႏိုင္တာ တစ္ခုက သူ႔ကိုယ္သူ Democratic လို႔ ခံယူထားတာကိုပါပဲ။
ေနာက္အပိုင္းေတြမွာ တျခားေခါင္းေဆာင္ေတြ အေႀကာင္း ဆက္ပါမယ္။
Wednesday, July 22, 2009
စံျပဳအပ္သူမ်ား(၂)
ဦးေပၚဦး (ကုန္းေဘာင္ေခတ္)
သကၠရာဇ္ ၁၁၁၂ ခု၊ တေပါင္းလျပည္႔ေက်ာ္ (၂) ရက္မွာ ဖြားျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ဘိုးေတာ္ဘုရားရဲ႕ ကၽြန္ယံုအမတ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ေလွ်ာက္ထံုးနဲ႕ လူသိမ်ားျပီး ၁၂ ရာသီဘြဲ႕ ေတးထပ္ေတြကိုလည္း ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ သကၠရာဇ္ ၁၂၀၀ မွာ ကြယ္လြန္ပါတယ္။
လယ္တီဆရာေတာ္ (ကုန္းေဘာင္ေခတ္)
သကၠရာဇ္ ၁၂၀၈ ခုႏွစ္မွာ ေရႊဘိုစီရင္စု၊ ဒီပဲယင္းျမိဳ႕နယ္ ၊ စိုင္ျပင္ရြာမွာ ဖြားျမင္ပါတယ္။ ပရမတၱ ဒီပနီက်မ္းအပါအ၀င္ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ အဖြင့္ဒီပနီက်မ္းေတြကို ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ဂမၻီရကဗ်ာက်မ္း ကိုလည္း ေရးသားခဲ့ျပီး ၁၂၈၂ ခု ၀ါဆိုလမွာ ပ်ံလြန္ေတာ္မူပါတယ္။
ဖိုး၀ဇီရ (ကုန္းေဘာင္ေခတ္)
၁၂၁၀ ခု ၊ တန္ခူးလျပည္႔ေက်ာ္ ၄ ရက္မွာ အမရပူရျမိဳ႕ သရက္သံုးပင္အရပ္မွာ ဖြားျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ငယ္မည္ကေတာ့ ေမာင္လြင္ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၂၃၆ ခုႏွစ္မွာ စတင္ထုတ္ေ၀တဲ့ “ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္” သတင္းစာတိုက္မွာ အယ္ဒီတာအျဖစ္ အမွုထမ္းခဲ့သူပါ။ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ မွတ္တမ္းမ်ားနဲ႕ ကဗ်ာေတြကိုလည္း ေရးသားခဲ့ပါတယ္။
ဂ်ိမ္းစ္လွေက်ာ္( ကိုလိုနီေခတ္)
သကၠရာဇ္ ၁၂၂၈ ပထမ၀ါဆုိလဆန္း ၁၀ ရက္ေန႔မွာ ေရႊက်င္ျမိဳ႕မွာ ဖြားျမင္ပါတယ္။ အဖအမည္ ဦးစြပ္ ၊ အမိအမည္ ေဒၚဆိုင္းလုိ႕ သိရပါတယ္။ ျမန္မာကာလေပၚ၀တၳဳကို ပထမဆံုး ေရးသားခဲ့သူပါ။ “ေမာင္ရင္ေမာင္ မမယ္မ” ၀တၳဳဟာ လူသိမ်ားျပီး “ကိုျမိဳ႕အုပ္” ၀တၳဳနဲ႕ “ေနာက္လင္” ၀တၳဳတို႔ကိုလည္း ေရးသားခဲ့ပါတယ္။
ဦးဖိုးက်ား (ကိုလုိနီေခတ္)
အဖ ဦးေဖ၊ အမိ ေဒၚေဒါင္းတို႔မွ သကၠရာဇ္ ၁၂၅၂ ခုႏွစ္ တန္းခူးလဆန္း ၄ ရက္ေန႔မွာ ဟသၤာတျမိဳ႕နယ္ နိဗၺာန္ရြာမွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ ပုသိမ္ရာဇ၀င္၊ ေပါရာဏအဘိဓါန္၊ ျမန္မာရာဇ၀င္၊ ျမန္မာ့ဂုဏ္ရည္၊ ကိုယ္ေတြ႕၀တၳဳမ်ား စတဲ့ စာေပေတြကို ေရးသားျပီး ၁၃၀၄ ခုႏွစ္ တန္ခူးလျပည္႕ေက်ာ္ ၁၀ ရက္ေန႕မွာ ကြယ္လြန္ပါတယ္။
ဦးအုန္းေမာင္ (ကိုလိုနီေခတ္)
ေခတ္သစ္ရုပ္ရွင္ပညာကို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မ်ိဳးေစ့ခ်ေပးခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ “ဘားမားဖလင္း” ဆိုတဲ့ ကုမၸဏီကို တည္ေထာင္ျပီး ၁၉၂၀ မွာ စာေရးဆရာ ပီမုိးနင္းရဲ႕ “ေမတၱာနဲ႕အသူရာ” ဆိုတဲ့ ၀တၳဳကို ရုပ္ရွင္အျဖစ္ ဖန္တီးရိုက္ကူးခဲ့ပါတယ္။
သကၠရာဇ္ ၁၁၁၂ ခု၊ တေပါင္းလျပည္႔ေက်ာ္ (၂) ရက္မွာ ဖြားျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ဘိုးေတာ္ဘုရားရဲ႕ ကၽြန္ယံုအမတ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ေလွ်ာက္ထံုးနဲ႕ လူသိမ်ားျပီး ၁၂ ရာသီဘြဲ႕ ေတးထပ္ေတြကိုလည္း ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ သကၠရာဇ္ ၁၂၀၀ မွာ ကြယ္လြန္ပါတယ္။
လယ္တီဆရာေတာ္ (ကုန္းေဘာင္ေခတ္)
သကၠရာဇ္ ၁၂၀၈ ခုႏွစ္မွာ ေရႊဘိုစီရင္စု၊ ဒီပဲယင္းျမိဳ႕နယ္ ၊ စိုင္ျပင္ရြာမွာ ဖြားျမင္ပါတယ္။ ပရမတၱ ဒီပနီက်မ္းအပါအ၀င္ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ အဖြင့္ဒီပနီက်မ္းေတြကို ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ဂမၻီရကဗ်ာက်မ္း ကိုလည္း ေရးသားခဲ့ျပီး ၁၂၈၂ ခု ၀ါဆိုလမွာ ပ်ံလြန္ေတာ္မူပါတယ္။
ဖိုး၀ဇီရ (ကုန္းေဘာင္ေခတ္)
၁၂၁၀ ခု ၊ တန္ခူးလျပည္႔ေက်ာ္ ၄ ရက္မွာ အမရပူရျမိဳ႕ သရက္သံုးပင္အရပ္မွာ ဖြားျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ငယ္မည္ကေတာ့ ေမာင္လြင္ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၂၃၆ ခုႏွစ္မွာ စတင္ထုတ္ေ၀တဲ့ “ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္” သတင္းစာတိုက္မွာ အယ္ဒီတာအျဖစ္ အမွုထမ္းခဲ့သူပါ။ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ မွတ္တမ္းမ်ားနဲ႕ ကဗ်ာေတြကိုလည္း ေရးသားခဲ့ပါတယ္။
ဂ်ိမ္းစ္လွေက်ာ္( ကိုလိုနီေခတ္)
သကၠရာဇ္ ၁၂၂၈ ပထမ၀ါဆုိလဆန္း ၁၀ ရက္ေန႔မွာ ေရႊက်င္ျမိဳ႕မွာ ဖြားျမင္ပါတယ္။ အဖအမည္ ဦးစြပ္ ၊ အမိအမည္ ေဒၚဆိုင္းလုိ႕ သိရပါတယ္။ ျမန္မာကာလေပၚ၀တၳဳကို ပထမဆံုး ေရးသားခဲ့သူပါ။ “ေမာင္ရင္ေမာင္ မမယ္မ” ၀တၳဳဟာ လူသိမ်ားျပီး “ကိုျမိဳ႕အုပ္” ၀တၳဳနဲ႕ “ေနာက္လင္” ၀တၳဳတို႔ကိုလည္း ေရးသားခဲ့ပါတယ္။
ဦးဖိုးက်ား (ကိုလုိနီေခတ္)
အဖ ဦးေဖ၊ အမိ ေဒၚေဒါင္းတို႔မွ သကၠရာဇ္ ၁၂၅၂ ခုႏွစ္ တန္းခူးလဆန္း ၄ ရက္ေန႔မွာ ဟသၤာတျမိဳ႕နယ္ နိဗၺာန္ရြာမွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ ပုသိမ္ရာဇ၀င္၊ ေပါရာဏအဘိဓါန္၊ ျမန္မာရာဇ၀င္၊ ျမန္မာ့ဂုဏ္ရည္၊ ကိုယ္ေတြ႕၀တၳဳမ်ား စတဲ့ စာေပေတြကို ေရးသားျပီး ၁၃၀၄ ခုႏွစ္ တန္ခူးလျပည္႕ေက်ာ္ ၁၀ ရက္ေန႕မွာ ကြယ္လြန္ပါတယ္။
ဦးအုန္းေမာင္ (ကိုလိုနီေခတ္)
ေခတ္သစ္ရုပ္ရွင္ပညာကို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မ်ိဳးေစ့ခ်ေပးခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ “ဘားမားဖလင္း” ဆိုတဲ့ ကုမၸဏီကို တည္ေထာင္ျပီး ၁၉၂၀ မွာ စာေရးဆရာ ပီမုိးနင္းရဲ႕ “ေမတၱာနဲ႕အသူရာ” ဆိုတဲ့ ၀တၳဳကို ရုပ္ရွင္အျဖစ္ ဖန္တီးရိုက္ကူးခဲ့ပါတယ္။
Tuesday, July 21, 2009
လ၀ါေခါင္
၀ါေခါင္လဟာ ျမန္မာျပကၡဒိန္ရဲ႕ ပဥၥမေျမာက္လ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလမွာ ရက္ေပါင္း ၂၉ ရက္ရွိပါတယ္။ ရာသီအေနနဲ႕က သိဟ္ရာသီျဖစ္ျပီး ရာသီရုပ္ကေတာ့ ျခေသၤ့ပါ။ ခတၱာပန္းဟာ ၀ါေခါင္လရဲ႕ ရာသီပန္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလရဲ႕ နကၡတ္ကေတာ့ သရ၀ဏ္ပါ။ ၀ါေခါင္လမွာ ဗုဒၶဘာ သာ၀င္တို႔ဟာ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို စာေရးတံမဲျဖင့္ ဆြမ္းကြမ္းလွဴဒါန္းႀကပါတယ္။ ေဒသအလိုက္ က်င္းပတဲ့ ရိုးရာပြဲေတာ္ေတြကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္
၀ါေခါင္လဆန္း ၁ ရက္ေန႕မွာ ကရင္ျပည္နယ္ ဘားအံျမိဳ႕မွာ က်င္းပတဲ့ လက္ခ်ည္ဖြဲ႕ပြဲ
၀ါေခါင္လဆန္း ၁ ရက္ေန႕မွာ မႏၱေလးတိုင္း မင္းကြန္းဘက္မွာ က်င္းပတဲ့ ေရႊကၽြန္းပင္ နတ္ပြဲ
၀ါေခါင္လဆန္း ၁၀ ရက္ေန႕မွာ က်င္းပတဲ့ မႏၱေလးတိုင္း ေတာင္ျပဳန္းဘက္မွာ က်င္းပတဲ့ ေတာင္ျပဳန္းနတ္ပြဲ
၀ါေခါင္လဆုတ္ ၁၀ ရက္ေန႔မွာ မႏၱေလးတိုင္း အမရပူရဘက္မွာ က်င္းပတဲ့ ရတနာ့ဂူနတ္ပြဲ
တို႕ဟာ ထင္ရွားပါတယ္။
၀ါေခါင္လဆန္း ၁ ရက္ေန႕မွာ ကရင္ျပည္နယ္ ဘားအံျမိဳ႕မွာ က်င္းပတဲ့ လက္ခ်ည္ဖြဲ႕ပြဲ
၀ါေခါင္လဆန္း ၁ ရက္ေန႕မွာ မႏၱေလးတိုင္း မင္းကြန္းဘက္မွာ က်င္းပတဲ့ ေရႊကၽြန္းပင္ နတ္ပြဲ
၀ါေခါင္လဆန္း ၁၀ ရက္ေန႕မွာ က်င္းပတဲ့ မႏၱေလးတိုင္း ေတာင္ျပဳန္းဘက္မွာ က်င္းပတဲ့ ေတာင္ျပဳန္းနတ္ပြဲ
၀ါေခါင္လဆုတ္ ၁၀ ရက္ေန႔မွာ မႏၱေလးတိုင္း အမရပူရဘက္မွာ က်င္းပတဲ့ ရတနာ့ဂူနတ္ပြဲ
တို႕ဟာ ထင္ရွားပါတယ္။
Subscribe to:
Posts (Atom)