ေလာကဓံ ေလရိုင္း

ေလာကဓံဆိုတဲ့ေလ။

အမွတ္မထင္ ထင္ရာစိုင္း
ရိုင္းသမွ် ေမႊ။

တစ္ခါတစ္ရံ ရြက္ႏုေႀကြ
တစ္ခါတစ္ရံ ရြက္ႏုေ၀
ေႀကြတစ္ခါ ေ၀တစ္လွည္႔။

မုန္းခ်စ္ မဟူသာ
သူ႔အခါ သူ႔ခ်ိန္ေရာက္က
ေလာကဓံ သူေမႊေႏွာက္ေနက်
ေႀကာက္စရာလည္း မလို
ငိုစရာလည္း မဟုတ္
ႀကံဳလာလွ်င္ မျဖဳန္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔
လမ္း မေပ်ာက္ေစနဲ႔။

တင္မိုး
ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

မိမာယာ

မင္းရဲ႕အေႀကာင္းေတြကို လြယ္လြယ္နဲ႔ သိမွာစိုးလို႔
မင္း ကိုယ့္ကို လွည္႕စားတယ္ေပါ့
မင္းရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကို ဖံုးကြယ္ဖို႕
ရယ္ေမာသံေလးေတြနဲ႕ ကိုယ့္မ်က္လံုးကို ကန္းေစတယ္
မင္းရဲ႕ အတတ္ပညာကို ကိုယ္သိပါတယ္
မင္းေျပာရမယ့္စကားကို မင္း ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဘူး။

မင္းကို တန္ဖိုးမထားမွာစိုးလို႕
နညး္ေပါင္းရာေထာင္နဲ႔ မင္း ကိုယ့္ကိုေရွာင္တယ္
မင္းကို လူေတြႀကားထဲမွာ ေရာသြားမွာစိုးလို႔
မင္း ေဘးမွာ ထြက္ရပ္ေနတယ္
မင္းရဲ႕အတတ္ပညာကို ကိုယ္သိပါတယ္
မင္းေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းကို
မင္း ဘယ္ေတာ့မွ မေလွ်ာက္ဘူး။

မင္းရဲ႕ေတာင္းဆုိမွုေတြဟာ တျခားသူေတြထက္ ပိုတယ္
ဒါေႀကာင့္ မင္းက တိတ္ဆိတ္ေနတယ္
ပရိယာယ္ႀကြယ္၀တဲ့ ဥေပကၡာျပဳဟန္ေလးေတြနဲ႕
ကိုယ့္လက္ေဆာင္ေတြကုိ ျငင္းပယ္တယ္
မင္းရဲ႕အတတ္ပညာကို ကိုယ္သိပါတယ္
မင္းရယူရမယ့္အရာကို
မင္းဘယ္ေတာ့မွ ယူမွာ မဟုတ္ပါဘူး။


ရာဘင္ျဒာနတ္တဂိုး

မိုးမိုး(အင္းလ်ား) ဘာသာျပန္ဆိုသည္။